Zrównoważone budownictwo to podejście, w którym budynek ocenia się przez cały cykl jego życia — od wydobycia surowców, przez budowę i dziesięciolecia użytkowania, po rozbiórkę i los materiałów. Szersze niż energooszczędność, która patrzy wyłącznie na zużycie energii.

Różnicę widać na przykładzie: materiał o świetnych parametrach cieplnych, ale produkowany bardzo energochłonnie i nieprzetwarzalny po demontażu, poprawia bilans energetyczny budynku i pogarsza jego bilans środowiskowy.

Energia wbudowana

To energia zużyta na wytworzenie materiału, zanim jeszcze trafił na budowę. W miarę jak budynki zużywają coraz mniej energii w eksploatacji, udział energii wbudowanej w całym bilansie rośnie — i staje się pozycją, której nie da się dłużej pomijać.

Produkcja granulatu celulozowego jest procesem mechanicznym: rozdrobnienie makulatury i impregnacja minerałami. Bez wytapiania, wypalania i syntezy chemicznej. Węgiel związany w celulozie pozostaje przy tym zmagazynowany w przegrodzie przez cały okres życia budynku.

Trwałość jako kryterium środowiskowe

Najbardziej niedoceniany element rachunku. Materiał wymagający wymiany po dekadzie zużywa surowce i energię dwukrotnie. Dlatego znaczenie mają badania sztucznego starzenia, odporność na osiadanie i długość gwarancji — 20 lat dla Ekofiber Smart i 30 lat dla Ekofiber Plus.

Zdrowie mieszkańców w rachunku

Zrównoważony budynek to także taki, w którym dobrze się mieszka. Materiał higroskopijny stabilizuje wilgotność powietrza, brak żywic i lotnych rozpuszczalników przekłada się na jakość powietrza wewnętrznego, a obojętne pH nie oddziałuje na konstrukcję — potwierdza to atest higieniczny.

Kryteria oceny samych materiałów zbieramy w haśle ekologiczna izolacja.

Znak budowlany B to krajowe oznakowanie wyrobów budowlanych wprowadzanych do obrotu w Polsce. Stosuje się je do wyrobów, których nie obejmują zharmonizowane normy europejskie — czyli tam, gdzie nie ma zastosowania oznakowanie CE.

Dwa systemy działają równolegle i wzajemnie się wykluczają: wyrób nosi albo znak CE, albo znak B, zależnie od tego, czy istnieje dla niego norma zharmonizowana. Obecność jednego z nich jest warunkiem legalnego wprowadzenia wyrobu do obrotu.

Co potwierdza znak B

Podstawą oznakowania jest krajowa deklaracja właściwości użytkowych, wystawiana na podstawie Polskiej Normy albo krajowej oceny technicznej. Producent deklaruje w niej zbadane właściwości wyrobu i odpowiada za ich zgodność ze stanem faktycznym.

Zakres informacji jest analogiczny do deklaracji europejskiej: przeznaczenie wyrobu, dokument odniesienia i zadeklarowane parametry techniczne — w przypadku izolacji przede wszystkim lambda, klasa reakcji na ogień i gęstości dla poszczególnych zastosowań.

Czego znak nie mówi

Ani znak B, ani CE nie są wyróżnieniem jakościowym i nie pozwalają porównać dwóch wyrobów między sobą. Mają je wszystkie wyroby legalnie sprzedawane. Porównania dokonuje się na podstawie liczb z deklaracji, nie na podstawie obecności oznaczenia.

Osobną kategorią są dokumenty dobrowolne — na przykład atest higieniczny albo wyniki badań trwałościowych. Tych nikt nie wymaga, więc ich obecność mówi o producencie więcej niż oznakowanie obowiązkowe.

Gdzie sprawdzić dokumenty

Komplet dokumentacji dla granulatów Ekofiber Plus i Ekofiber Smart udostępniamy na stronie Nasze certyfikaty, a pliki do pobrania — w Dokumentach do pobrania.

Zamknięta komórka to termin pochodzący ze świata pian izolacyjnych: opisuje strukturę, w której pęcherzyki gazu są od siebie odizolowane ściankami. Izolacja celulozowa działa inaczej — nie ma komórek, lecz zwartą, zazębiającą się matę włókien.

Warto tę różnicę rozumieć, bo bywa źródłem nieporozumień przy porównywaniu materiałów. Struktura zamkniętokomórkowa i struktura włóknista osiągają podobny cel — unieruchomienie powietrza — zupełnie różnymi drogami, a różnica przekłada się bezpośrednio na zachowanie przegrody wobec wilgoci.

Struktura zamknięta

Materiał o zamkniętych komórkach nie przepuszcza ani powietrza, ani pary wodnej. To zaleta tam, gdzie izolacja ma kontakt z wodą — na przykład w warstwach podposadzkowych czy przy fundamentach. W przegrodzie nadziemnej ta sama cecha bywa problemem: przegroda przestaje być otwarta dyfuzyjnie, a wilgoć, która się w niej znajdzie, nie ma jak wyjść.

Struktura włóknista celulozy

Wdmuchnięty granulat tworzy gęstą matę, w której włókna zazębiają się mechanicznie. Powietrze zostaje unieruchomione w przestrzeniach między nimi — na tyle małych, by ustała konwekcja, ale połączonych ze sobą. Materiał izoluje więc równie skutecznie, a jednocześnie pozostaje paroprzepuszczalny.

Konsekwencja jest istotna: przegroda oddaje wilgoć zamiast ją więzić, a materiał dodatkowo ją buforuje dzięki higroskopijności. Stąd brak wymogu stosowania folii paroizolacyjnej w przegrodach z pustką powietrzną.

Co daje zwarta mata

• Odporność na osiadanie — zazębione włókna trzymają się nawzajem, co przy właściwym zagęszczeniu stabilizuje warstwę.
• Opór dla ruchu powietrza wewnątrz przegrody, wspierający szczelność powietrzną.
• Wysoką izolacyjność akustyczną — fala dźwiękowa traci energię na tarciu o miliony włókien.
• Zdolność opłynięcia dowolnego kształtu przegrody, czyli bezspoinowość.

Zagęszczenie to kontrolowana ilość materiału wprowadzana na metr sześcienny przegrody. Przy izolacji wdmuchiwanej jest najważniejszym parametrem montażu — decyduje o tym, czy warstwa utrzyma swoją grubość przez dziesiątki lat, czy osiądzie po kilku sezonach.

To parametr, którego nie widać po zakończeniu prac. Dwie przegrody wyglądające identycznie po montażu mogą po pięciu latach różnić się o kilkanaście centymetrów grubości ocieplenia.

Wartości montażowe

Dlaczego wartości tak się różnią

Decyduje geometria przegrody. Na poziomym stropie materiał leży swobodnie i grawitacja mu nie zagraża — wystarczy niższa gęstość. W przegrodzie pionowej materiał musi utrzymać własny ciężar, opierając się wyłącznie na tarciu włókien o siebie i o konstrukcję. Stąd w ścianach niemal dwukrotnie wyższa wartość.

Skos dachowy leży pomiędzy tymi skrajnościami — jest pochyły, więc wymaga więcej niż strop, ale mniej niż ściana.

Co się dzieje przy błędzie

Za mało materiału — warstwa z czasem osiada, a nad nią powstaje pustka. To zjawisko opisuje hasło spadek gęstości. Skutkiem jest mostek termiczny na całej długości przegrody, dokładnie w miejscu, gdzie straty są największe.

Za dużo materiału — niepotrzebny koszt, a przy przegrodach lekkich także obciążenie konstrukcji. Nadmierne dogęszczenie nie poprawia już izolacyjności, bo ubywa unieruchomionego powietrza, które w tej warstwie faktycznie izoluje.

Jak to zweryfikować

Najprostsza kontrola to zużycie materiału. Liczba worków zużytych na daną powierzchnię i grubość powinna zgadzać się z wyliczeniem — orientacyjne zapotrzebowanie policzysz w kalkulatorze zużycia materiału. Rozbieżność w dół oznacza, że przegroda nie została wypełniona zgodnie z założeniem.

Wtrącenia wilgoci to miejscowe zawilgocenia w przegrodzie — skutek przecieku, kondensacji punktowej albo nieszczelności w poszyciu. W odróżnieniu od naturalnej wilgotności materiału są zjawiskiem awaryjnym i wymagają reakcji.

Warstwa izolacji pracuje normalnie przy wilgotności 11–17%, a parametry cieplne zachowuje aż do 23%. Wtrącenie to sytuacja, w której woda trafia do jednego miejsca w ilości wykraczającej poza ten zakres.

Skąd się biorą

• Nieszczelność pokrycia — pęknięta dachówka, uszkodzona obróbka blacharska, źle wykonane przejście komina.
• Uszkodzenie membrany — rozerwanie folii wstępnego krycia, często przez zwierzęta; opisujemy to na stronie Szkody po kunach.
• Kondensacja punktowa — w miejscu mostka termicznego, gdzie powierzchnia jest zimniejsza od otoczenia.
• Nieszczelność powietrzna — strumień ciepłego, wilgotnego powietrza wnikający szczeliną wnosi w przegrodę wielokrotnie więcej wody niż dyfuzja.

Jak zachowuje się celuloza

Materiał higroskopijny ma tu istotną przewagę: rozprowadza wilgoć w strukturze zamiast pozwolić jej stać w jednym punkcie. Woda rozkłada się na większą objętość włókien i odparowuje przez paroprzepuszczalną przegrodę, gdy tylko warunki na to pozwolą. Impregnacja solami mineralnymi ogranicza przy tym rozwój grzybów i pleśni w zawilgoconej strefie.

To nie znaczy jednak, że wtrącenie można zignorować. Jeśli źródło wody działa nadal, warstwa nie zdąży wyschnąć i problem będzie narastał.

Co robić

Kolejność jest zawsze ta sama: najpierw usunąć przyczynę, dopiero potem zająć się izolacją. Naprawa poszycia bez wysuszenia warstwy zostawia problem w środku; osuszenie bez naprawy poszycia niczego nie rozwiązuje.

Trwale zawilgocony fragment usuwa się i uzupełnia świeżym granulatem metodą wdmuchiwania — punktowo, przez niewielki otwór, bez demontażu całej połaci. Wykonawcę do takiej naprawy znajdziesz na stronie Znajdź wykonawcę.

Współczynnik przenikania ciepła U opisuje całą przegrodę budowlaną — ścianę, strop czy dach — a nie pojedynczy materiał. Mówi, ile ciepła ucieka przez metr kwadratowy przegrody przy różnicy temperatur jednego kelwina. Im niższy, tym lepiej.

Jednostką jest W/(m²·K). To właśnie ta liczba trafia do projektu i do świadectwa charakterystyki energetycznej — i to ją sprawdza się pod kątem wymagań warunków technicznych. Lambda i opór cieplny R są etapami pośrednimi prowadzącymi do U.

Skąd bierze się wartość U

U to odwrotność sumy oporów cieplnych wszystkich warstw przegrody, powiększonej o opory przejmowania ciepła po stronie wewnętrznej i zewnętrznej. W praktyce oznacza to, że o wyniku decyduje warstwa o największym oporze — czyli izolacja. Konstrukcja nośna, tynki i pokrycie wnoszą do sumy niewiele.

Konsekwencja jest prosta: przy ocieplaniu istniejącego budynku to grubość i jakość ułożenia izolacji przesądza o U, a nie materiał ściany.

Orientacyjne grubości granulatu celulozowego

Wartości są orientacyjne, dla warstwy granulatu o λ = 0,039 i typowej konstrukcji lekkiej. Dokładny wynik dla konkretnej przegrody wyliczy projektant, uwzględniając wszystkie warstwy i udział elementów konstrukcyjnych.

Dlaczego obliczone U bywa lepsze od rzeczywistego

Rachunek zakłada warstwę ciągłą i jednorodną. Rzeczywista przegroda ma krokwie, słupki, przewody i połączenia, a każdy z nich to mostek termiczny obniżający realną izolacyjność. Do tego dochodzą nieszczelności, przez które ciepło ucieka wraz z powietrzem — mierzy je test blower-door, nie obliczenie U.

Dlatego przy izolacji wdmuchiwanej różnica między projektem a rzeczywistością jest mniejsza niż przy matach: granulat opływa elementy konstrukcji i wypełnia przestrzeń bez szczelin, tworząc bezspoinową izolację.

Włókno celulozowe to gotowa, przetworzona postać surowca: rozdrobniony papier nasycony minerałami, w której materiał trafia do przegrody. Podczas gdy celuloza to nazwa związku chemicznego, włókno celulozowe to konkretny produkt o określonej geometrii i parametrach.

Ta geometria decyduje o wszystkim. Ten sam surowiec rozdrobniony inaczej dałby materiał o innej gęstości, innej zdolności zazębiania się i innej podatności na osiadanie.

Dlaczego kształt włókna ma znaczenie

Włókna o właściwej długości i sprężystości zazębiają się mechanicznie po wdmuchnięciu, tworząc zwartą matę, która utrzymuje się w przegrodzie własnym tarciem — również w układzie pionowym. Zbyt krótkie rozsypywałyby się i osiadały; zbyt długie nie przeszłyby przez agregat i nie wypełniłyby drobnych zakamarków.

Między włóknami powstają miliony drobnych przestrzeni, w których powietrze zostaje unieruchomione. To ono w istocie izoluje — samo włókno jest tylko rusztowaniem, które je utrzymuje w miejscu. Rozwija to hasło przewodność cieplna.

Parametry gotowego włókna

Pylistość

Praktyczna cecha, którą odczuwa wykonawca: ilość drobnego pyłu unoszącego się podczas wdmuchiwania. Zależy od stopnia rozdrobnienia i od zawartości minerałów — dlatego Ekofiber Smart z 12-procentową impregnacją pyli mniej niż wariant Plus z impregnacją 18-procentową, który w zamian daje maksymalną ochronę ogniową i biologiczną.

Wentylacja to wymiana powietrza w budynku — usuwanie zużytego i wilgotnego, doprowadzanie świeżego. W ocieplonym, szczelnym domu przestaje być czymś, co dzieje się samo, i staje się elementem, który trzeba zaprojektować.

W budownictwie mówi się też o wentylacji przegrody — przepływie powietrza w szczelinie pod pokryciem dachu albo w przestrzeni stropodachu. To dwie różne rzeczy o tej samej nazwie i warto ich nie mylić.

Wentylacja pomieszczeń

Czteroosobowa rodzina wprowadza do powietrza kilkanaście litrów wody na dobę — z oddychania, gotowania, prania i kąpieli. Ta wilgoć musi mieć drogę wyjścia. Jeśli jej nie ma, osiada na najchłodniejszych powierzchniach, co opisuje hasło kondensacja.

Termomodernizacja bywa tu pułapką: po wymianie okien i uszczelnieniu przegród nawiew, który wcześniej odbywał się przez nieszczelności, znika. Grawitacyjna wentylacja przestaje działać, a w domu pojawia się wilgoć, której wcześniej nie było. Rozwiązaniem są nawiewniki okienne albo wentylacja mechaniczna — nie rezygnacja z ocieplenia.

Wentylacja przegrody

Szczelina wentylacyjna pod pokryciem odprowadza wilgoć i nadmiar ciepła znad izolacji. Przy ocieplaniu stropodachu wentylowanego czy połaci dachowej obowiązuje żelazna zasada: warstwa izolacji nie może zablokować przepływu powietrza w tej szczelinie ani zasłonić wlotów w okapie.

Przy wdmuchiwaniu granulatu jest to jeden z punktów kontrolnych montażu — stąd znaczenie doświadczonej ekipy, która wie, gdzie postawić przegrody ograniczające zasyp.

Izolacja paroprzepuszczalna a wentylacja

Materiał paroprzepuszczalny i higroskopijny współpracuje z wentylacją, zamiast z nią konkurować: buforuje chwilowe skoki wilgotności, dając systemowi czas na wyrównanie. Nie zastąpi jednak wymiany powietrza — żadna izolacja tego nie robi. To dwa uzupełniające się elementy, nie alternatywa.

Wdmuchiwanie to technologia montażu izolacji sypkich, w której granulat podaje się do przegrody pod ciśnieniem, wężem z agregatu. Materiał sam dociera w każdy zakamarek konstrukcji, dzięki czemu powstaje ciągła warstwa ocieplenia bez łączeń, docinania i odpadów.

To metoda, która odwraca kolejność myślenia o ociepleniu. Zamiast dopasowywać sztywny materiał do kształtu przegrody, wprowadza się materiał, który sam przyjmuje kształt przegrody — łącznie z przestrzeniami wokół instalacji, w narożnikach i pod skosami, gdzie mata nigdy nie przylegnie idealnie.

Jak przebiega montaż

Ekipa rozdrabnia granulat w agregacie i tłoczy go wężem przez otwory technologiczne o średnicy kilku centymetrów. W przegrodach otwartych — takich jak stropodach wentylowany czy nieużytkowe poddasze — materiał rozprowadza się swobodnie do zadanej grubości. W przegrodach zamkniętych, na przykład w ścianach szkieletowych i połaciach dachowych, wdmuchuje się go pod ciśnieniem aż do osiągnięcia wymaganej gęstości, a otwory zamyka się po zakończeniu prac.

Kluczowy jest parametr, którego nie widać po zakończeniu montażu: zagęszczenie. To ono decyduje, czy izolacja utrzyma swoją grubość przez dekady, czy po kilku latach osiądzie i odsłoni górną część przegrody.

Gęstości montażowe granulatu Ekofiber

Im bardziej zamknięta i pionowa przegroda, tym wyższa wymagana gęstość. W ścianach materiał musi trzymać się własnym tarciem, dlatego wdmuchuje się go niemal dwukrotnie gęściej niż na płaskim stropie.

Co daje wdmuchiwanie, czego nie dają maty

• Brak mostków termicznych — materiał wypełnia przestrzeń szczelnie, bez szczelin na łączeniach. Efektem jest bezspoinowa izolacja.
• Zero odpadu — 100% materiału trafia do przegrody, nie ma ścinków ani strat technologicznych.
• Dostęp do miejsc niedostępnych — wystarczy otwór, przez który przejdzie wąż; nie trzeba rozbierać poszycia ani wchodzić do przestrzeni stropodachu.
• Tempo — typowe poddasze domu jednorodzinnego ociepla się w jeden dzień roboczy.

Ta sama technologia sprawdza się przy naprawach. Jeśli izolacja została zniszczona przez zwierzęta, ubytek uzupełnia się przez punktowe wdmuchnięcie, bez demontażu całej połaci — opisujemy to szerzej na stronie Szkody po kunach.

Montaż wykonują wyłącznie przeszkolone ekipy dysponujące odpowiednim agregatem. Wykonawcę w swojej okolicy znajdziesz na stronie Znajdź wykonawcę, a orientacyjne zapotrzebowanie na materiał policzysz w kalkulatorze.

Trudnopalność to podwyższona odporność materiału na działanie ognia, uzyskana dzięki impregnacji włókien minerałami. Materiał trudnopalny nie podtrzymuje płomienia i nie rozprzestrzenia pożaru, choć — jak każdy materiał organiczny — nie jest niepalny.

Rozróżnienie ma znaczenie. Papier bez impregnacji zapala się natychmiast. Ten sam papier nasycony solami mineralnymi w ilości 12–18% masy zachowuje się przy kontakcie z ogniem zupełnie inaczej: zwęgla się powierzchniowo i gaśnie po odsunięciu źródła płomienia.

Klasa reakcji na ogień

Zapis Bs1d0 czyta się w trzech częściach. B to klasa reakcji na ogień — bardzo ograniczony udział w pożarze. s1 oznacza najniższą, najbardziej pożądaną klasę emisji dymu. d0 mówi, że materiał nie wytwarza płonących kropli ani cząstek.

Te dwa ostatnie oznaczenia bywają lekceważone, choć w pożarze to właśnie dym i płonące krople stanowią największe zagrożenie dla ludzi — częściej niż sam płomień.

Jak działa impregnacja przy pożarze

Minerały pod wpływem wysokiej temperatury uwalniają związaną wodę i tworzą na powierzchni włókien warstwę zwęgloną, która odcina dostęp tlenu do warstw głębszych. Ogień nie ma czym się dalej karmić i nie wędruje w głąb przegrody.

Zwarta struktura materiału robi resztę: gęsto wdmuchnięta warstwa nie ma pustek, przez które płomień mógłby się przemieszczać. Więcej o zachowaniu przegrody w pożarze w haśle ognioodporność.

Trwałość tej ochrony potwierdzają badania sztucznego starzenia — impregnacja nie traci skuteczności z upływem lat. Dokumenty potwierdzające klasyfikację znajdziesz na stronie Nasze certyfikaty.

Test blower-door to pomiar szczelności powietrznej budynku. W drzwiach montuje się wentylator w szczelnej ramie, wytwarza różnicę ciśnień 50 Pa względem otoczenia i mierzy, ile powietrza trzeba tłoczyć, żeby tę różnicę utrzymać. Im mniej — tym budynek szczelniejszy.

Wynikiem jest wskaźnik n50, czyli liczba wymian powietrza na godzinę przy tej właśnie różnicy ciśnień. To jedyny sposób, żeby dowiedzieć się, jak przegrody zachowują się naprawdę — obliczenia projektowe tego nie pokażą.

Co pokazuje badanie

Poza samą liczbą test pozwala zlokalizować nieszczelności. Przy wytworzonym podciśnieniu powietrze wpada do środka wszystkimi szczelinami, a strumień da się wyczuć ręką, wykryć anemometrem albo zobaczyć kamerą termowizyjną jako chłodną smugę. Właśnie w tym trybie znajduje się defekty termiczne, których w normalnych warunkach nie widać.

Najwięcej znajduje się zwykle w tych samych punktach: przy połączeniu ściany z dachem, przy przejściach instalacji, wokół wyłazów i przy ościeżach wymienionej stolarki.

Kiedy warto go zrobić

• Przed zakryciem warstw — to najlepszy moment. Znalezione nieszczelności da się jeszcze uszczelnić bez skuwania i rozbierania.
• Przy odbiorze budynku — jako potwierdzenie jakości wykonania.
• Przy dofinansowaniach i standardzie pasywnym — bywa wymagany formalnie.
• Przy diagnozie problemu — gdy dom mimo ocieplenia jest zimny albo pojawia się wilgoć.

Test a izolacja

Badanie mierzy szczelność powietrzną, nie jakość ocieplenia. Można mieć budynek doskonale szczelny i słabo ocieplony — i odwrotnie. Oba parametry trzeba traktować osobno, choć wynik testu bywa dobrym wskaźnikiem staranności całego wykonania.

Izolacja wdmuchiwana pomaga o tyle, że gęsto wypełniona przegroda stawia opór przepływowi powietrza i nie zostawia pustek, którymi mogłoby ono krążyć wewnątrz konstrukcji.

Termoizolacja to ogół materiałów i robót, których celem jest ograniczenie ucieczki ciepła z budynku. W praktyce oznacza zarówno warstwę ocieplenia w przegrodzie, jak i całą operację jej wykonania — od doboru materiału po odbiór prac.

Słowa używa się w dwóch znaczeniach: potocznie jako synonimu ocieplenia, a w dokumentacji technicznej jako nazwy funkcji, którą pełni dana warstwa przegrody. Deklaracje właściwości użytkowych opisują granulat celulozowy właśnie jako „termoizolację obiektów budowlanych".

Co decyduje o skuteczności

O jakości termoizolacji przesądzają cztery rzeczy, w tej kolejności:

• Grubość warstwy — waży najwięcej, bo opór cieplny rośnie wprost proporcjonalnie do niej.
• Ciągłość — każda przerwa to mostek termiczny, który potrafi zniweczyć efekt grubej warstwy obok.
• Parametr materiału — czyli lambda, ważna, ale mniej niż dwa poprzednie punkty.
• Trwałość — izolacja, która osiada albo chłonie wodę, przestaje działać po kilku sezonach.

Termoizolacja wdmuchiwana

Granulat celulozowy podawany metodą wdmuchiwania realizuje wszystkie cztery warunki naraz. Wypełnia przestrzeń szczelnie, bez łączeń i docinania, dociera tam, gdzie nie sposób wejść z matą, a odpowiednio zagęszczony nie osiada przez dekady. Produkty Ekofiber Plus i Ekofiber Smart objęte są gwarancją odpowiednio 30 i 20 lat.

Materiał nadaje się do wszystkich przegród z pustką powietrzną: stropodachów, stropów, podłóg na legarach, połaci dachowych i ścian. Pełny przegląd zastosowań znajdziesz na stronie Zastosowania.

Termoizolacja a termomodernizacja

Termoizolacja dotyczy warstwy i robót. Termomodernizacja to szersze pojęcie obejmujące cały pakiet działań poprawiających efektywność energetyczną budynku — obok ocieplenia także wymianę stolarki, źródła ciepła czy wentylacji. Ocieplenie przegród jest zwykle pierwszym i najbardziej opłacalnym krokiem takiego pakietu.